واللّه اى مفضّل ، گويا مىبينم آن حضرت را كه داخل [ مكّه ] « 1 » شود وبرد حضرت رسالت را در بر وعمّامه زرد رسول « 2 » بر سر داشته باشد ودر پاهايش دو نعل حضرت رسول ودر دستش عصاي آن حضرت بوده باشد وبزى چند در پيش افكنده باشد تا كسى أو را نشناسد وبه اين هيأت بيايد به نزد خانهء كعبه ، تنها وبىرفيق . پس چون شب درآيد وديده‌ها به خواب رود جبرئيل وميكائيل وصف‌صف از ملائكة بر أو نازل شوند . پس جبرئيل گويد كه اى آقاى من ! سخن تو مقبول است وامر تو جارى است . پس حضرت صاحب الامر صلوات اللّه عليه دست بر روى مبارك كشد وگويد : « حمد وسپاس خداوندى را سزاست كه وعدهء ما را راست گردانيد وزمين بهشت را به ما ميراث داد كه هر جا كه خواهيم قرار بگيريم ، پس نيكو مزدى است مزد كاركنان براي خدا . » « 3 » [ أصحاب امام زمان صلوات اللّه عليه ] پس بايستد ميان ركن حجر الأسود ومقام إبراهيم عليه السّلام وبه صداى بلند ندا كند كه اى گروه بزرگان « 4 » ومخصوصان من وآنها كه حق تعالى براي يارى من ايشان را ذخيرة كرده است پيش از ظاهر شدن بر روى زمين بياييد به سوى من ! پس حق تعالى صداى آن حضرت را برساند به ايشان ، در هر جاى عالم كه باشند از مشرق ومغرب عالم وبر [ هر حالي ] كه بوده باشند ، پس بشنوند همه به يك آواز ، پس همگى متوجّه خدمت آن حضرت شوند وبه يك

--> ( 1 ) . زيادة از مصدر . ( 2 ) . در مصدر ونسخهء ( آ ) : عمامهء زردى بر سر داشته باشد . ( 3 ) . الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ وَأَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ فَنِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ . ( زمر : 74 ) ( 4 ) . در نسخهء ( م ) و ( آ ) و ( ع ) : بزرگواران .